Jæja þá er liðin vika síðan óhappið reið yfir heimilishaldið og erum við allar að aðlagast þessum nýju heimilisvinum (spelkan og hækjan). Ég er reyndar ekkert sallaróleg með þetta er pínu óþekk og er að stelast til að gera hitt og þetta. Finnst einstaklega erfitt og leiðinlegt að byðja fólk um að gera allt fyrir mig - þegar að ég veit að ég get allt best sjálf, he he!
En í gær ákvað ég semsagt að drífa mig í skólann - varð bara að komast út og hitta fólk og gera eitthvað og upplifa eitthvað. Það gekk alveg ágætlega að komast þangað var sótt og keyrð heim en átti mjög erfitt með að sitja kyrr í fyrirlestri, var alveg eins og lítið óþolinmótt barn sem vissi ekkert hvernig átti að haga sér (mér var semsagt illt í helv... brotinu sama hvernig ég snéri).
Nú jæja þá var bara best að vera heima í dag en...ég á erfitt með bara að vera heima í marga daga og gera ekkert svo mér fannst svo góð hugmynd að þrífa sófann minn...HVað er það!! Af því það er svo auðvelt að hoppa á hækjunum með ryksugunum og bala með vatni í fram og tilbaka eða hvers vegna fannst mér þetta svona góð hugmynd?
Já ég skal segja ykkur það.... mér finnst gaman að pinta sjálfan mig og mig dauðlangar til þess að vera lengi í spelkunni vinkonu minni - hún veitir mér nefnilega öryggi og hlýleika.
Og get ekki annað en vorkennt henni Rakel Evu en hún þarf aðeins að súpa seiðið af skapstirðleika móður sinnar undanfarna daga - það er bara stórgott mál að hún fari í orlof til pabba síns á morgun.
En ætla að lýta á björtu hliðarnar og það er að ég er fullkomlega heilbrigð með 2 sterka fætur og ég veit að þetta á eftir að gróa fljótt því að ég er ofurhetja (búin að ljúga því af öllum börnum í hverfinu) plús að ég á ekki neitt og skulda ekki neitt á íslandi svo við mæðgur komum heilskinnaðar út úr kreppunni en stöndum eðlilega með okkar fólki :)