Mjög oft er ég þessi týpa sem er ógeðslega utan við mig - sumir kalla þetta prófessor gen aðrir kalla þetta bara ljóskutakta... Ætla að deila með ykkur nokkrum atriðum sem hafa gerst fyrir mig undanfarið.

1. Var í vinnunni í gær og ætlaði að poppa fyrir unglingana og það er nátturlega ekkert mál fyrir svona týpu eins og mig. Nema ég set poppið í örbylgjuna og stilli svo á rúmar 3 mín - og stend og bíð, bíð og svo skil ég ekkert gerist ekkert!! Enda með að ná í samstarfsmann minn og spyr afhverju gerist ekkert - það kviknar ábyggilega í poppinu bráðum segi ég, þá horfir maðurinn bara grafalvarlega á mig og segir mér að það sé ábyggilega betra að kveikja á örbylgjunni fyrst.. Dísus Svanborg það þarf nú enga háskólagráðu í það...

2. Var að versla um daginn - kom heim og ætlaði að elda, byrja á að setja kartöflurnar í ofninn - en nei ég gleymdi pokanum með kartöflunum í búðinni. Hvernig er það hægt...

3. Við Rakel vorum að bíða eftir strætó um daginn, svo kemur einhver strætó, við sko að bíða eftir nr.2 og ég stend nátturlega bara alveg tóm og horfi úti í loftið. Svo fer fullt af fólki í strætó og svo segir Rakel þegar hann keyrir í burtu, mamma afhverju fórum við ekki með tvistinum. Þá lýt ég upp og sé að þetta var tvisturinn sem var að keyra í burtu - freðin gella...

Jæja gaman að þessu